Eind augustus 1949 werd ik geboren in Amsterdam. Ik groeide op in respectievelijk Scheveningen, een klein gehuchtje bezuiden Londen, Den Haag, Arnhem en Velp. Op mijn eerste verjaardagspartijtjes bezochten wij het poppentheatertje van Felicia van Deth; Guido van Deth leefde al niet meer. Zij verwelkomde ons bij het binnenkomen en hing onze jasjes aan de vele haakjes in de gang. De expressief gesneden poppen tussen de toneelgordijntjes met die mooie stemmen: dit was voor mij een wereld vol betovering.

Ook gingen wij naar de Cineac, waar een doorlopende voorstelling te zien was. Je kon op ieder tijdstip binnenlopen en weer weggaan om te kijken naar het Nieuws, de Dikke en de Dunne, Willy de Woodpacker en Donald Duck. Charlie Chaplin was mijn favoriet: hij had een poëtische kant. Ik moet als jongetje een oude Jan Klaassen en Katrijn voorstelling gezien hebben: op het strand bij Scheveningen, op de Dam in Amsterdam, of misschien ergens in Londen; ik weet het niet meer. Wat ik wel weet, is dat sommige beelden met die sterke magie in mijn bewustzijn zijn blijven hangen. Het heeft indruk op mij gemaakt: dit wil ik ook doen, zo'n wereld tot leven brengen.

Op mijn 23ste jaar ging ik in de bergen in Catalonië wonen: als enige bewoner in een afgelegen dorpje hoog tussen de besneeuwde toppen maakte ik mijn eerste poppen; zo kon ik mij volop inleven in de karakters. De eerste voorstelling gaf ik daar in de bergen, samen met een meisje van 6 jaar, bij wiens ouders ik daarna in huis kwam te wonen. Dat meisje is nu uitgegroeid tot muzikante, die in de laatste voorstelling meespeelt.

Natuur en cultuur..
Cultuur speelt zich veelal af in de stad. Ik woon midden op het platteland, waar cultuur en natuur elkaar kunnen ontmoeten. Mijn natuurbeleving zou ik graag tot uiting laten komen in het poppenspel, hetgeen ik geen makkelijke opgave vind. Ik blijf het proberen, het is een drijfveer.

Ook ging ik er mijn eerste meubels maken en kinderspeelgoed. Ik verplaats mij nog altijd veel in de beleving van het kind. Dagenlange wandelingen maakte ik door de bergen, soms wadend door de sneeuw tot grote hoogte klimmend en dan weer een wild bruisende rivier volgend. Verdwalen hoorde er ook bij op de hoogvlaktes of in de uitgestrekte bossen. Mijn ervaring van de natuur is zeer intens. Later, toen ik in noord Groningen kwam te wonen, heb ik graag op groot open water gezeild: de zee tot aan de horizon met de veranderende luchten er boven.

 

 

 

 

 

 

 

 


Theater raakt aan de droom
Ik ben één van die mensen die de tijd moet kunnen nemen om te dromen, anders houd ik het niet vol. Met het maken van een poppenspel kun je zo'n droom gestalte geven: dit is een mooi en langdurig proces. Sneller kun je taferelen in kistjes of dozen maken met eenvoudige materialen: een innerlijk beeld komt tot uiting. Zo maak ik kleine wereldjes om te koesteren: daar waar ik graag ben.

Waarom doe ik dit: om het universum te bezielen; mee te helpen bezielen. En jullie tot deelgenoot maken.

De door mij gebouwde werkplaats is tevens een klein theatertje waar ik voorstellingen voor een klein gezelschap kan geven. Het bestaat uit veel glas, waardoor het buiten binnen kan komen, en van binnenuit kun je goed naar buiten kijken: naar de bomen, het laantje en de akkers, de vogels. Ondertussen spelen de poppen hun verhaal.